Jiobel prywatnie

Buntować się. Powiesz - normalne w moim wieku. Owszem, ten też się liczy, bo jak łatwo zauważyć, najwięcej osób buntuje się właśnie w takim wieku - wieku dojrzewania i dorastania, tworzenia własnego "ja" i własnego stylu. Ale warto na tą sprawę spojrzeć troszkę inaczej. Dlaczego tak się dzieje, że dzieciaki, bo tak należy nazwać człowieczka, który dopiero od 18 lat poznaje smak życia i do tego takiego jeszcze nie w pełni normalnego (czyt. bez większych obowiązków - mama upierze, tata da pieniądze, etc.). Jasne, są wyjątki, które już prędzej niż reszta dorosły (np. w wakacje pracowały, żeby móc kupić sobie spodnie, uczyły się dobrze, żeby nie zawieść rodziców, starały się być bezkonfliktowe, nie sprawiać kłopotów - za proste przykłady? - życie).

A co według mnie jest wyrazem buntu? Nie, wcale nie popieranie jakiejś wielkiej akcji. Nie, wcale to nie jest noszenie koszulek z dziwnymi nadrukami, obnoszenie się z własnymi przekonaniami tak, żeby zobaczyło to tysiąc przypadkowych osób. Według mnie ważne jest stworzenie czegoś własnego. Sprawienie, że nasz wyraz buntu dotrze do odpowiednich osób, do tych, przeciw którym się buntujemy. Oczywiście osoba to tylko przykład, bo buntować się możemy także przeciwko zasadom. Ale jeśli tak spojrzeć trzeźwo, to można zauważyć, że zasady jest tworzona przez człowieka i to właśnie przeciw niemu się buntuje. Czyli jesteśmy w punkcie wyjścia. Czemu tak myślę?

A więc popieranie takiej akcji (np. noszenie koszulek z Maryśką - tylko przykład) nic nie wnosi. Jest już w jakiś tam sposób zaakceptowane przez społeczeństwo jako "wyraz młodzieńczego buntu". I tu właśnie jest pies pogrzebany - czy taki młody człowiek, który zakłada takową koszulkę kiedyś palił, wie co daje i jak wpływa Ganja na życie? A może tylko przeczytał w Internecie, że palenie blantów jest wyrazem buntu? Nie, nie wydaje mi sie. Myślę, że podchwycił temat z telewizji skierowanej do "młodego widza", czyli VIVA, MTV, a także z bardzo (według mnie) debilnej prasy, typu Popcorn, Bravo Girl. Więc o jaki temat chodzi? Chodzi mianowicie o promowanie "palenia blantów, jaranie trawy, etc." w muzyce (a raczej "kulturze", którą tak namiętnie opisują, puszczają, recenzują te media - czyli Hip-Hopie. Bo zauważ drogi czytelniku, droga czytelniczko, że prawie w każdej tej swoistej piosence pojawia się ten motyw. Dzieciaki, które przyjmują takie wzorce, jako własny styl później noszą wcześniej wspomniane koszulki.

A czy to tylko odnosi się do "Maryśki na koszulce"? Nie. To także coraz większa ilość nastolatków ubranych na czarno, słuchających "metalu", dołujących się, bo nikt ich nie kocha. Po zachwycie tą muzyką, wkręcaniu się w jej klimaty, bardzo widocznym obnoszeniem się z gustami (czyt. odpowiednia otoczka tworzona przez właściwe ubrania), następuje powolny, ale postępujący regres, aż wreszcie owy "metal" przestaje się podobać, bo jest go coraz mniej w telewizji. To nie jest bunt, a jedynie przyjmowanie wzorców. Opisywać "clubowiczów" nie będę, bo Ci raczej nie mają ochoty się buntować. Chociaż można zauważyć takie oznaki przez odpowiedni strój, przyjmowanie jakiś tablet, etc. Ale, też tylko według mnie, to nie jest bunt. To z góry narzucony styl, którego trzeba przestrzegać, żeby zostać przyjętym do tego grona przez ogół. Zero buntu, zero myślenia.

A co jest buntem? Odpowiem na własnym przykładzie. Bunt, to sprzeciw przeciwko ogółowi, który coś wniesie, coś stworzy (nie ogół, a bunt). Bunt to myślenie, to nie automatyczne przyjmowanie "jazzy wzorca", a jego przeanalizowanie, odniesienie do siebie, sprawdzenie wszystkich możliwych możliwości przyjmowania, lub też nie.

Mam dłuższe włosy niż zwykle miałem. Nie, nie mam długich - piszę, że mam dłuższe. Mają taką cechę, że za cholerkę nie chcą się ułożyć, więc sterczą we wszystkie strony. Wyglądam więc - hm... - nieco inaczej niż reszta. Co się więc wydarzyło pierwszego dnia w szkole? Słyszałem ze wszystkich stron - Obetnij się, zobacz jak ty wyglądasz?! - oczywiście, gdybym nie był sobą i przejmował się zdaniem innych na mój temat od razu po rozpoczęciu poleciałbym do fryzjera, żeby skrócić owe włosy. Ale właśnie po co? Po co, jeśli mi nie przeszkadza moja fryzura, jest mi w takiej wygodnie. Wcale nie czuję się niekomfortowo, gdy przechodnie na mnie patrzą. Dlaczego mam być tacy jak wszyscy - obciąć się na "jeża", nałożyć kilo żelu i uważać siebie za przykład smaku i elegancji? Może Ci się wydawać, że ten przykład nie pasuje do tego całego, wcześniej wspomnianego, myślenia. Ale czy na pewno? Zastanów się, przemyśl, bo może nie zrozumiałeś wszystkiego, co chciałem przekazać, a nie udało mi się, bo zabrakło mi umiejętności (których tak naprawdę dużo nie mam).

Napisałem to pod wpływem notki Greenka. Uporządkowałem (mam nadzieję) myśli, które starałem się przekazać u niego w komentarzach. Tak dla siebie, na później.