Jiobel prywatnie

Amerykańska młodzież – czy to tylko się odnosi do młodych ze Stanów Zjednoczonych. Czy tylko o nich tak możemy powiedzieć dziś? Czy coś się zmieniło od czasu, gdy w pudle ze szklanym ekranem (zwanym potocznie telewizorem) zagościły takie stacje, jak MTV, VIVA i innego typu wytwory, w naszych kioskach mnożą się gazety dla rooshoffych nastek™, a w Internecie tworzone są strony (zwane dumnie wortalami, lub portalami) skierowane do ludzi w wieku 0 – 17(±3 lata), które promują schematy zachowań czerpane z rzeczywistości nie naszej, a amerykańskiej (do tego jeszcze mało powszechnej, dostępnej tylko dla bogatych, ładnych, popularnych).

Telewizja - pieniądze

Programy, które pokazują „Ich prawdziwe życie” trwają generalnie po 30 minut, w których musi zmieścić się element miłości, zdrady, kłótni, pogodzenia się. Można powiedzieć, że prawdziwe i realne życie. Ale nie – dzieciaki w wieku 16 lat wyprawiają imprezę dla 60 osób za 250 tysięcy dolarów, podjeżdżające pod miejsce, gdzie wyprawiana jest owa samochodem za 400 tysięcy dolarów i w przypadku chłopaków obściskiwane przez gorące dziewczynki, w przypadku dziewczyn odwrotnie. Normalne to jest?

Telewizja – życie mnie nie pieściło, jednak do czegoś doszedłem

Drugi promowany szablon osobowości to twardy gość z blokowiska, który swoją „walką” zyskuje szacunek, pieniądze (czyt. samochód, dom i kobiety nazywane sukami, dziwkami, etc.). Najczęściej ogolony na łyso, przypakowany, z grupą podobnych do niego za plecami. Mając złą dykcję (chodzi o brak zrozumienia przez odbiorcę tekstu – możliwe jest to dopiero po przeczytaniu tekstu „piosenki” przez kolorową gazetkę, która przy okazji się chwali jaka jest eloRap™!).

Lubię roosh, jestem blond – lubisz mnie?

Dziewczyna, żeby była lubiana prze otoczenie musi ubierać się na różowo, być chuda, nosić pasek ze świecidełkami i super odlotowe buty. Najlepiej różowe. Ważnym elementem jej wyglądu są włosy – najlepiej proste, długie i w kolorze blond. Jej hobby to malowanie paznokci, spotkania z eloZiomalami™ na ławce przed blokiem i inne wygibasy w klatce w owym.

Jednak?

Amerykańska młodzież w polskim wydaniu. Normalne? – nie. Stanowcze nie.

Mimo to, lubię od czasu do czasu obejrzeć taki program, bo mogę się chociaż pośmiać. Dobrze pośmiać z tego, że dziewczynka lat 18 nie wie, co ugotować na kolację ze swoim chłopakiem. A jak już zabiera się do owej czynności, wszystko jej się sypie, ona wpada w depresję, bo myśli, że przez rzuci ją jej Boy™ (i taki wątek kręci się przez cały program, żeby do niego wrócić w następnym i następnym). W gazetkach można poczytać listy do Redaktorki. Różne problemy – a to z cerą, a to z chłopakiem. Śmieszne, inne tragi-komiczne. Podobnie z wcześniej wspomnianymi wortalami. Nie pozostaje nic innego, jak rotflować .