Jiobel prywatnie

Co zauważyłem ostatnio ciekawego (czyt. do czego doszedłem później niż wszyscy)? A więc przede wszystkim zaczytałem się. W blogach, o zgrozo, nastolatek, których filozofią życiową jest zadręczanie siebie. Czyli chodzi o wpisy pełne żalu do samego siebie, do wszystkich wokół – ogólnie do całego świata. Pełno tego w Internecie, każdy wpis zawiera słowa klucze:

• żal
• ból
• śmierć
• odtrącenie
• nieszczęśliwa
• miłość

I tak samo, każdy z wpisów (uogólniając, czyli robiąc to, co lubię najbardziej) życie traktuje jako nic, a miłość i swoje „nieszczęście” związane z ową nieszczęśliwą stawia na pierwszym miejscu swojej hierarchii wartości. Patrząc trzeźwo i logicznie, to jest mało racjonalne podejście. Ale jeśli tak spojrzeć z perspektywy takiego „pisarza”, to rzeczywiście ich sytuacja nie wygląda za różowo (sic!).

Ale do czego dążę? Mianowicie, jak już wyżej wspominałem, zauważyłem pewną właściwość. Większość blogów w sieci leży zapomniana, nie odświeżana. Stan taki (mowa oczywiście o nie aktualizowaniu wpisów) trwa średnio miesiąc, dwa. Potem autor albo zapomina o swoim miejscu, pamiętniczku, albo przeżywa kolejną nieszczęśliwą miłość, wracając i pisząc dalsze darkwywody™.

Jeśli sobie dobrze przypominam, to na początku tego jogga pisałem właśnie taki sposób. Wstydzić mam się, czy coś? – odpowiedź jest prosta: NIE. Bo niby czego? Swojej niedorosłości w wieku 17 lat? Kolejna odpowiedź nie jest konieczna, bo aż oczywista.

PS. Odwiedzającym polecam przeładowanie bez pamięci przeglądarki. Małe zmiany w szablonie.