Jiobel prywatnie

Człowiek walczył już na początku swojego istnienia. Owa walka była w jakiś tam sposób możliwa do wytłumaczenia. Chęć zdobycia terytorium, jedzenia, etc. Dobrze – to było kiedyś.

Dziś jest XXI wiek, niby wysoko rozwinięta technika i obyczajowość. Samo zestawienie „XXI wiek” jest synonimem kultury. Ale czy na pewno?

Mamy przedświąteczny czas. Zakupy, zakupy, zakupy – wokół tego kręci się ostatnio nasze życie. Do tego jeszcze przygotowania w domu, sprzątanie, etc. Ale czy to obowiązuje innych? Oczywiście, że nie.

Inni, czyli Ci, których mam w domyśle, stoją sobie cały roczek na ulicy, na rogu. Albo palą papieroski, piją piwko (niezależnie od pogody), jarają, albo kto ich tam wie. W związku z wykonywanymi codziennie czynnościami nastąpiły zmiany w ich małych rodzynkach (w domyśle: mózgach) i zachowują się jak, właśnie na początku wspomniani, ludzie pierwotni.

Dzisiejszy początek dnia, czyli godzinne poranne upłynęły mi pod hasłem „Jak opanować wkurwienie na pojebów”. Wracając sobie z miasta z zakupionym prezentem dla pewnej osoby, mijałem właśnie taką grupkę, na którą pewnie bym nie zwrócił specjalnej uwagi, gdyby nie to, że zaczęli coś krzyczeć. Pomyślałem wtedy, że zatrzymywanie się wcale dobrym pomysłem nie jest, więc mój krok z szybkiego zmienił się w jeszcze bardziej szybki. Wtedy poczułem na kołnierzu swojej, jakże odpicowanej kurtki rękę – szarpnięcie. Dalsze moje przeżycia niech zostaną dla mnie, ale teraz sobie siedzę i boli mnie strasznie lewa strona ciała, na prawej pięści mam ślad zęba i… ubrudziłem sobie buty. Ciekaw jestem, czy będzie podbite oko. Ale wątpię. Tzn. chciałbym, żeby moje wątpliwości okazały się słuszne.

Tak więc – kocham Polskę, polskie realia i polskich młodych przedstawicieli narodu polskiego, przyszłość tego państwa.