Jiobel prywatnie

Czas po sylwestrze, przywitany rok 2006. Czy się cieszę, albo martwię, że poprzedniego nie ma już wśród nas? Odpowiedź nie jest jednoznaczna, jeśli w ogóle jest możliwa do udzielenia.

Nie, nie mam zamiaru pisać podsumowania całego zeszłego roku. Nie mam zamiaru też wspominać. Ani też pisać, co postanawiam na ten właśnie rok. Powiedzmy, że napisałem ładną notkę, przeczytałem kilka razy i… wydała mi się banalna. Banalna w budowie, przekazie i jej cały urok, który próbowałem stworzyć prysł. Jak bańka mydlana. Ale dobrze – przejdźmy do części właściwej, czyli notki tej, którą właśnie czytasz.

Jestem Błażej. Więcej wiedzieć nie musisz drogi czytelniku. Że owym jestem, już od pewnego czasu powinieneś widzieć, jeśli czytasz tego jogga, lub mnie znasz. Mam lat 18, teraz wszedłem w 19. Jestem dziwnym człowiekiem. Zauważam to ja sam, jak także ludzie którzy są wokół mnie. Dziwny? – spytasz się – czy to znaczy, że lepszy? Nie, wcale nie uważam, że dziwny, inny, lub reszta synonimów określa człowieka lepszego od innych. Po prostu inny. Co mam na myśli? A przeczytaj sobie kilkanaście notek wstecz, albo mnie poznaj. Spotkanie zawsze jest możliwe. ;-)

Sylwester? Jedyne co mogę powiedzieć, lub jak kto woli napisać – najlepszy chyba w moim życiu. Bez alkoholu, bez głośnej muzyki, bez tłumu ludzi można spędzić ten czas bardzo, bardzo miło. I jak to się mówi – jaki Sylwester, taki cały rok! Chciałbym. W sumie nawet może być jeszcze lepiej – nie obraziłbym się. :-D

Bez chwili wahania mogę powiedzieć, napisać, zaśpiewać, namalować, wyrecytować, pokazać – Kocham Cię! Wszystkim właśnie chciałem życzyć, żeby spotkali taką osobę, jaką mi się udało. Bo to szczęście jest, wiesz?! ;-)