Jiobel prywatnie

Czytasz różne teksty w sieci. Jedne są bardziej, inne mniej interesujące. Jednak, żeby zacząć czytać coś, musisz znaleźć na samym początku owego (tekstu) coś ciekawego. Coś, co zwróci Twoja uwagę. Może to być albo temat, albo sposób przedstawienia, prezentacji. Tekst, który czytasz już charakteryzować powinien się lekkością. Nie mam tu na myśli powierzchowności owego, albo jakiegoś spłycania. Mianem lekkości określam przejrzystość i przyjemność z czytania. Teksty przeładowane, przekombinowane, nieciekawie złożone, zagmatwane – na pewno takich zaliczyć nie można do lekkich. Ich czytanie sprawia nam swoisty ból, np. głowy, lub oczu.

Tekst ciężki to taki, oczywiście jeśli mowa o moim subiektywnym odczuciu, gdzie w każdym prawie zdaniu znajduje się hiperłącze. Powiedzmy, że określenie, że „w każdym zdaniu” jest tylko symbolem, który ma na celu podkreślić i uwidocznić problem, który staram się poruszyć. Nadmiar linków, informacji ze sobą zgrabnie, bo zgrabnie połączonych wcale pozytywnie na odbiorcę nie działa. Nawet jeśli nasz tekst ma być bardzo, albo stricte informacyjnym. Człowiek, a dokładniej ujmując – ja, nie lubię gdy co ruch myszką trafiam na odnośnik do innej strony, z którą zaznajomić muszę się, żeby zrozumieć o co tak naprawdę autorowi właściwego wpisu chodziło. To tak, jak pytanie nauczycielki na polskim – „co autor miał na myśli”. Przecież sam bóg wie co miał, więc skąd ja – szary odbiorca i wcale niekoniecznie odbiorca mam to wiedzieć?

Teksty na tech-blogach, których charakteryzacją zajmować się nie będę (przynajmniej w tej notce) są jak dla mnie ciężkie. Mimo, że niektóre przyjemnie się czyta, a to ze względu na styl pisma autora, to żeby przebrnąć przez taki muszę odbyć wędrówkę po sieci Web, chociaż na takową ochoty nie mam.

Co sprawia, że wracam na bloga? Przede wszystkim – tematyka owego. Ujęta w przystępnej i przyjemnej formie, najczęściej ładnej oprawie graficznej. I tu także chciałbym zaznaczyć, że szablony przebajerowane, ciężkie, męczące są dla mnie straszakiem. Bo na przykład gdy każdy ruch rolką myszki, żeby przewinąć stronę zajmuje milisekundy, które dla ludzkiego oka są w bardzo znacznym stopniu zauważalne i przez mózg odbierane jako zwykłe i najnormalniejsze cięcie się. To na pewno nie należy do sytuacji przyjemnych i przyciągających, a nie odpychających.

Mało miejsca, mało przestrzeni. Gdy informacje na blogu są strasznie zbite. Więcej powietrza! – chciałoby się krzyknąć do autora owego. Ale przecież to jego wizja, to jego sprawa, czy dba o czytelników, czy nie. Owszem – mam narzędzia, którymi mógłbym sobie dostosować wygląd danej strony do mojego gustu. I wcale ja nie mówię, że tego nie robię.

Dlatego nie mam setki blogów w blogrollu, nie czytuję setek serwisów. Bo na pewno gdybym to miał robić, bardzo bym się zmęczył. Bo autorzy owych nie dbają o mnie, czyli potencjalnego innego czytelnika. A powinni – bo każdy w sieci (i nie tylko) zasługuje na szacunek.