Jiobel prywatnie

Tak, temat mojej nienormalności był poruszany w tym miejscu bardzo często. Przeze mnie samego, jak i też przytaczane (też przeze mnie – paradoks) wypowiedzi osób, które w jakiś tam sposób były wstanie mnie poznać. Przez rok tu pisania podkreślałem swoją nienormalność, inność. Można również to określi inaczej, mianem alienacji. Nie należałem do ogółu – sam to zauważałem, czułem, jak również ten ogół wspominany na początku. Moja inność, odmienność wcale przeze mnie nie była odbierana negatywnie, jak również nie była dla mnie oznaką lepszego ja . Po prostu. Jedni określali mnie tak myśląc pozytywnie. Dla innych połączenie mnie i odmienności było określeniem pejoratywnym. A co ja myślę? Po prostu – jestem dziwny (i to chyba jest najlepsze określenie Błażeja, czyli mnie ;-)).

Ci, którzy siebie nazywają odmiennymi, bo tak należy, bo taka moda, bardzo często łączą to słowo z innym, wcale nie takim oczywistym i idącym w parze z tym pierwszym, a mianowicie – lepszy. Kto powiedział, że tak jest? Kto to stwierdził? Czy jeśli na siłę staramy z siebie zrobić odrzutka, odmieńca, to mimowolnie dodajemy sobie czegoś lepszego? Czy staramy się odciąć od tej całej zbitej szarej masy? Bo należeć do kasty szarych ludzi, którzy w opozycji do różowości tego świata żyją – tak należy.

Kiedyś nie do pomyślenia było być innym. Jeśli już taki byłeś, wcale pozytywnie nie musiałeś się czuć. Można powiedzieć – wcale nie tak różowo. Dziś, patrząc na świat z perspektywy czasu zauważamy, że tworzą go (i mam tu na myśli dosłowność tego słowa) ludzie inni niż reszta. I w tym przypadku połączenie tych dwóch słów, a więc odmienności i lepszego ja jest jak najbardziej odpowiednie i prawidłowe.

Napisałem to dla siebie. Żeby swoją, paradoksalnie, odmienną szarość jeszcze bardziej odmienić i poszarzyć. Pod wpływem wpisu i komentarzy w Imbrykowym marudniku. Tam jest więcej, lepiej. Żeby modnie to ująć – jest inaczej. :-)